Geven we met z’n allen 500.000 US Dollar aan Richard Spooner?

Heeft het grote publiek geld veil voor top-paardensport?

OPINIE - Zoals we op Equestro.be deze ochtend al berichtten, doet de Amerikaanse topruiter Richard Spooner beroep op de centjes van het grote publiek voor de aankoop van z’n toekomstige topper. Of beter: veel publiek, in plaats van het grote publiek. Want de geldsom die Spooner beoogt, is zomaar even 500.000 US Dollar. Crowdfunding oftewel financiering door de man in de straat. Maar heeft dit een toekomst of zal het slechts bij een boeiend experiment blijven?

Dat een ernstige en ervaren topruiter als Spooner, aan geld en sportief succes geen gebrek, beroep doet op het in 2004 ontstane financieringsprincipe, maakt van dit nieuwtje geen fait divers in de kantlijn. Integendeel, het stemt ons tot nadenken. Want of we dat nu leuk vinden of niet, ook de hippische topsport wordt geregeerd door Koning Geld. En laat nou net daar de ruiterlaars erg vaak knellen. Een ruiter die een paard opwerkt tot op Grand Prix-niveau, bloed, zweet en tranen inbegrepen, waarna die crack van de ene op de andere dag voor een flinke geldtas verhuist naar een andere stal. Met een beetje geluk in overleg met de ruiter. Al hoeft dat niet steeds het geval te zijn. Net als in andere sporten is dit ook in de paardensport schering en inslag.

Algemeen gesproken is crowdfunding een alternatieve financieringswijze. De vragende partij, de ondernemer of in dit geval dus de ruiter, wendt zich voor het verkrijgen van het beoogde kapitaal niet tot slechts één mecenas maar biedt zijn project aan op een platform op het wereldwijde web. Het idee erachter is dat veel particulieren een klein bedrag investeren en dat deze kleine investeringen bij elkaar het project volledig financieren. Die schare mensen noemt men ‘the crowd’, het Engelse woord voor mensenmassa.

Op sommige crowdfunding-websites gaat het geïnvesteerde geld niet meteen naar het project. De ‘ondernemer’ ontvangt het geld pas als 100% van het bedrag binnen is. Indien deze 100% niet wordt behaald, krijgen de investeerders hun geld terug of worden toegezegde investeringen niet geïncasseerd. Dat blijkt momenteel zeker niet het geval bij de geldzoektocht van Spooner. Wel kent zijn financieringsronde een deadline. Binnen welgeteld 89 dagen wordt de werving stopgezet en de gevulde oorlogskas geteld. Wat nadien gebeurt, is nu nog koffiedik kijken. Momenteel verwierf men 200 US Dollar van de in totaal 500.000 US Dollar. Doe zelf maar even de rekensom…

Is crowdfunding haalbaar in de internationale paardensport? En bestaan er dan echt geen alternatieven die de ruiter meer onafhankelijkheid geven ten aanzien van één of een paar investeerders die het voor het zeggen hebben?

Crowdfunding is gebaseerd op de marketingterm crowdsourcing. Crowdsourcing betekent dat de consumenten bepalen hoe een product dat nog in de ontwikkelingsfase zit er uiteindelijk uit komt te zien of dat consumenten bepalen welke marketingconcepten de moeite waard zijn. Ook dat is niet het geval bij Spooner en z’n toekomstige, stevig geprijsde ‘jumper’. Van inspraak is er in de verste verte niks te bekennen. Logisch ook, want hoe ga je honderden, duizenden ‘investeerders’ mee betrekken bij één paard en diens ruiter? Dus krijg je van Richard en z’n entourage een ‘cadeautje’ in verhouding tot je bijdrage (zie eerder artikel). En daar blijft het bij…

Maar doen we het daarvoor? Is zulke crowdfunding haalbaar in de internationale paardensport? En zo niet, bestaan er dan echt geen alternatieven die de ruiter meer onafhankelijkheid geven ten aanzien van één of een paar investeerders die het voor het zeggen hebben? Bijvoorbeeld het Springpaarden Fonds Nederland tracht edele toppers te behouden voor de sport, zij het met het oog op medaillekansen. En ook in die formule ziet een ruiter mogelijk een topper alsnog vertrekken. Vraag maar aan Jeroen Dubbeldam die eind vorig jaar Utascha zag verkocht worden door het SFN.

“Onze doelstelling is altijd tweeledig geweest. In de eerste plaats toppaarden behouden voor de Nederlandse springsport. In de tweede plaats de financiële belangen van onze certificaathouders zo goed mogelijk behartigen”, stelde SFN-directeur Swinkels toen. Daar heb je het weer. De onvermijdelijke harde, economische wetmatigheid: rendement en het vermijden van – mettertijd – waardeverlies. En rondom het indertijd onder andere door Ludo Philippaerts opgerichte Belgisch Springpaardenfonds bleef het intussen stil.

Zoals Liza Minnelli en Joel Grey in ‘Cabaret!’ al zongen: “Money makes the world go round”. Dat is in de paardensport niet anders. En wat Spooner nu doet, is een Jerry Maguire’tje: “Show me the money!” Er valt wat voor te zeggen. Maar blijft het niet veeleer een utopie? En zijn er echt geen alternatieven? Voor sportdisciplines die zoveel geld vergen, wordt hierover veel te weinig nagedacht laat staan openlijk gedebatteerd… Benieuwd hoe het Richard in de komende 89 dagen zal vergaan. Wie weet, zijn de wonderen de wereld nog niet uit…

.

Deel dit met je vrienden via:
  • email
  • PDF
  • Print
  • Hyves
  • LinkedIn
  • RSS

Nog interessant leesvoer:

Tags: , , ,

Category: Columns

Reacties op/via Facebook:

Leave a Reply




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.

Powered by Facebook Like Button plugin for WordPress