Een kankergezwel aan achterbeen merrie, zo groot als een bowlingbal…

| 31 oktober 2011 | Reacties (0)

Dierenrechtenorganisatie BLID vzw maakt vandaag melding van een intriest geval van verwaarlozing van een merrie met veulen. Twee foto’s tonen hoe een vreselijk groot kankergezwel aan het achterbeen van de merrie voor stank, infecties en ongetwijfeld veel pijn bij het dier zorgt. Iets wat maandenlang heeft gewoekerd onder de ogen van de buurt waar het paard zich open en bloot in een weide bevond. Zonder dat iemand ingreep, laat staan de eigenaar zelf iets ondernam… …

En wat onze Equestro-redacteur Laurens zo mogelijk nog kwader maakt, is de manier waarop dan iedereen weer heel even ‘begaan is’ met het getroffen dier en ‘en masse’ op diverse internetfora z’n afkeur laat blijken. Maar doen die zogezegd ‘geshockeerde’ mensen meer dan enkel woorden als “foei!” en “schandalig!” typen, vraagt hij zich af…

Met “Schandalig” en “Kei erg, ocharme dat beestje!” te typen, is dat dier geen zier geholpen!

door Laurens Van den Wijngaert - Bij onze noorderburen is dierenwelzijn een heus politiek agendapunt, krijgt het bijgevolg de nodige aandacht en worden diverse controleerbare & afdwingbare maatregelen genomen. In België blijft het item dierenwelzijn vooralsnog een grote afwezige op overheidsniveau, zowel nationaal, provinciaal als vaak ook lokaal.

Dus mag het ons niet verbazen dat, uitgezonderd de échte dierenliefhebbers onder ons, het overgrote deel van de publieke opinie niet wakker ligt van, laat staan opkijkt of maatregelen neemt, in geval van dierenleed om hun hoek.

En zo komt het dat in vermoedelijk vrijwel iedere Belgische gemeente zich een of meerdere al dan niet (zeer) schrijnende gevallen van dierenverwaarlozing voordoen. Soms zelfs toestanden die je van op enkele honderden meters kan zien, horen en/of ruiken. Kijken buurtbewoners de andere kant op? Beseffen ze niet dat ze een dier in nood kunnen helpen, zelfs al was het maar door – indien gewenst, anoniem – een dierenbeschermingsorganisatie te verwittigen?

‘Je m’en foutist’ tot in de kist…
Hoever kan een mens van je m’en foutisme doordrongen zijn, dat zelfs de ergste gevallen vaak weken- en maandenlang plaatshebben, zonder dat er een Belgische haan om kraait? Ben je dan ‘rot’ vanbinnen? Aan verontschuldigende reacties echter geen gebrek…

En niemand die iets zag of rook... Yeah right!

Ze kennen de eigenaar niet. Geen idee van wie het dier en de grond waarop het staat, is. Of: ze kennen de eigenaar maar zijn bang van hem of haar. Of: ze wisten niet eens dat je voor zoiets een dierenbeschermingsorganisatie of zelfs de lokale politie mag contacteren. En de klassieker in z’n genre: “ik heb geleerd mij met een ander z’n zaken niet te moeien, meneer!”

En uiteraard zit ook de gemiddelde, onderbemande lokale politieafdeling niet te wachten op de zoveelste melding van een dier zonder water, voedsel of beschutting. Let wel, dat dit geen topprioriteit is voor de arm der wet, is begrijpelijk. Een aanpak ‘contra’ dierenverwaarlozing dient immers ‘top down’ aangepakt te worden. Er moet een algemeen plan zijn, definities van wat we minimaal van een diereneigenaar verwachten. En een instantie die kan controleren, mag ingrijpen en verbaliseren.

Enkele brave vrijwilligers die dweilen met de kraan open…
Het enigste wat voorlopig in België gebeurt? Enkele vrijwillige en onbaatzuchtige, vaak kleine organisaties die in de marge de dieren zelf proberen te helpen, lees: dweilen met de kraan open. Organisaties die – erg genoeg – op diverse fronten strijd moeten leveren. Eerst en vooral: hun eigen organisatie op poten en zetten en rechthouden. Dus ook hun communicatie naar de buitenwereld toe onderhouden. Dat kost hen tijd én geld.

Dan is er het dier zelf. Hem of haar meteen bevrijden, hoe erg en overduidelijk triest diens toestand ook is, is wettelijk gezien onbegonnen werk. Dus moeten ze de administratieve mallemolen volgen, PV laten opstellen, klacht neerleggen, en ga zo maar door. Voor één geval? Doenbaar. Maar tientallen per maand, verspreid over een grote regio of zelfs het ganse land? …

Vergeten we daarnaast ook niet de al dan niet gekende, agressieve, spoorloze… eigenaar. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat de arme stakkerds van vrijwilligers met verbaal of fysiek geweld te maken krijgen. En indien het dier nog een betere toekomst kan worden gegeven, valt ook die taak vaak op het bord van de betrokken dierenbeschermingsorganisatie en/of opvangcentra.

Dweilen met de kraan open, met weinig of geen (juridische) slagkracht, in een land waar de overheid en publieke opinie geen prioriteit maakt van dierenwelzijn. Leuk is anders…

Dus rest me de vraag der vragen… En jij?
Waar blijf jij met al je medeleven? Zet je dat om in daden, al was het maar een kleine jaarlijkse bijdrage voor diverse organisaties? Of beperk je je tot in je Facebook status het zoveelste artikel dat melding maakt van een verwaarlozing te vergezellen van een “ooooh, schandalig is het! Wie doet nu zoiets!” en klaar is Kees, en gesust is jouw geweten?

Ik ben benieuwd. En als ik eerlijk ben? Ik vrees het ergste ja…

.

Deel dit met je vrienden via:
  • email
  • PDF
  • Print
  • Hyves
  • LinkedIn
  • RSS

Nog interessant leesvoer:

Tags: , ,

Category: Columns

Reacties op/via Facebook:

Leave a Reply




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.

Powered by Facebook Like Button plugin for WordPress